Het laatste geel

In dit werk blikt Smeets terug op de tour van 1989, een van de spannendste ooit. Hij doet dit aan de hand van interviews, bijna alle Nederlandse renners die deelnamen vraagt hij naar herinneringen. Het was de tour waarin voor het laatst een Nederlander geel droeg en waarin het verschil in Parijs het kleinst ooit was. Achteraf gezien was het ook de tour waarin de eerste signalen kwamen van epogebruik. In de interviews zijn de renners openhartig over hun verleden, waaronder over dopinggebruik. Duidelijk wordt hoe door epo de verhoudingen in het peloton drastisch veranderden, hoe je als niet-gebruiker werd weggereden. De auteur weidt tevens uit over de strijd om het geel en geeft hierna een analyse over epo, renners als Indurain niet ongemoeid latend. Met zwart-witfoto’s van renners en de uitslagen van de Nederlanders. De meerwaarde van het werk ligt in het tonen van de tijdgeest van het wielrennen en de indrukwekkende anekdotes/dopingbekentenissen van de renners. Smeets is erin geslaagd een beeld te creëren, dat verder reikt dan wat je als kijker krijgt voorgeschoteld.