Een peloton kleurrijke anekdoten, een waaier van fait divers, een uit de mond van een coureur ontsnapte mooie formulering. In het boek brengt journalist Manu Adriaens ze allemaal samen in de vorm van een alfabet. Tientallen miniverhaaltjes vol triomf en tragiek, verteld in de taal van de benen, waarbij de glimlach nooit veraf is., Anekdotes, fait divers en miniverhalen uit de wielersport samengebracht door journalist Manu Adriaens., Anekdotes uit de wielersport.
Dit boek is een alfabet van leuke anekdotes uit het wielrennen. De samensteller baseerde zich op fait divers die hij vond in kranten- en tijdschriftenartikelen en talloze boeken. Daarnaast putte hij uit eigen interviews die hij de voorbije decennia als journalist afnam van renners. Omdat het allemaal korte stukjes zijn die zijn weggesneden uit hun context, is de clou niet altijd even duidelijk. En hoewel ze bedoeld zijn om een glimlach op je gezicht te toveren, lukt dat niet altijd. Toch zijn er ook heel wat leuke weetjes en lijstjes. Vooral kleurrijke figuren van vroeger krijgen veel aandacht. Een andere rode draad is de suprematie van Eddy Merckx, die overigens niet alleen bewondering oogstte (zo noemde zijn concurrent Luis Ocaña zijn hond ooit Merckx, zodat hij af en toe ‘Merckx zit!’ of ‘Merckx, af!’ kon zeggen). Uiteraard staan er ook heel wat straffe verhalen in het boek. Zoals dat van Eddy Planckaert, die ooit levende cellen van lammeren liet inspuiten. Een aangenaam en vlot leesbaar boek, waarin jammer genoeg vooral aandacht is voor (lang) vervlogen tijden. Met een bibliografie.