Als jonge renner is Pierrot De Wit kind aan huis op de wielerpiste van Schaarbeek. De Wit toont er meermaals blijk van zijn kunnen en groeit uit tot een zeer degelijk renner. Tot een toevallige ontmoeting hem een andere weg doet inslaan.
“Op een gegeven moment, het moet ergens in het midden van de jaren 1950 geweest zijn, hing ik na een meeting wat rond bij de cabines waar de renners altijd zaten. Ik was bij de cabine waar verzorger Gust Naessens zou zijn, maar hij was er niet. Net op dat moment passeren de Zwitserse renners Hugo Koblet en Armin von Büren. Ze vroegen naar Gust, maar die was weg.”
“Daarop vroegen ze of ik hen wat kon soigneren. Natuurlijk. Meer dan wat eten en drinken voorzien, was het eigenlijk niet. En nadien vroegen ze me hoeveel hun schuld was. Ze betaalden me elk 500 frank! Dat was veel geld. Ze gaven me ook de trofee van hun overwinning. Ik wist zo meteen dat er met soigneren goed geld te verdienen was.”
Niet veel later polst de Spaanse stayerspecialist Guillermo Timoner of Pierrot hem wil verzorgen op een pistemeeting in Antwerpen: “Op dat moment had ik helemaal geen naam als soigneur, maar toch vroeg hij me. Na afloop zei hij me: 'Mais, tu masses très bien toi, petit.' Ik ben hem nadien nog jarenlang blijven verzorgen en ben uiteindelijk zes keer wereldkampioen met hem geworden.”
Op de piste komt De Wit ook in contact met André Darrigade. De Franse vedette – “hij was de eerste kampioen waarvoor ik werkte” – is in die mate tevreden over het werk van Pierrot dat hij hem aan een contract helpt als vaste soigneur bij de Alcyon-ploeg, waar Darrigade het mooie weer maakt.
Mais, tu masses très bien toi, petit.
Om zijn kwaliteiten als soigneur verder aan te scherpen, steelt hij niet alleen met zijn ogen maar leert hij ook veel van anciens als de Belgische verzorger Louis Guerlache en zijn Franse collega Julien Schram. Tegelijk volgt Pierrot ook een gespecialiseerde opleiding aan het Brusselse Andrews-Instituut. In het voorjaar van 1960 mag hij zichzelf officieel gediplomeerd masseur noemen.
Een jaar later staat hij aan de zijde van de Duitse stayer Karl-Heinz Marsell die dat jaar wereldkampioen wordt. “Hoe die man achter een motor reed. Ongezien! Maar dat WK met hem zal ik niet snel vergeten”, aldus De Wit. Drie uur voor de finale zat hij op restaurant te eten met een flinke pint bier erbij. Ik vreesde het ergste maar Marsell overklaste de tegenstand en won.”
Na drie wereldtitels met Timoner (1955, 1959, 1960) is een vierde regenboogtrui op de piste met medewerking van Pierrot een feit.
De Wit werkt als verzorger van Darrigade en de Alcyon-ploeg ook diverse rittenkoersen af. Maar zijn hart ligt op en bij de wielerbaan. “Het is mijn carrière niet zo vaak gebeurd dat ik met een ploeg een contract afsloot voor het wegseizoen. Ik liet me liever per prestatie betalen. En mijn voorkeur lag toen al bij de piste.”
Op de piste verbindt hij zich in de jaren zestig met een aantal Italiaanse vedettes. Antonio Maspes, die tussen 1955 en 1964 zeven keer wereldkampioen sprint werd, is een van hen. “Maspes liet me elk jaar twee weken voor het WK snelheid op de piste naar zijn huis in Milaan overkomen.”
“Ook bij andere belangrijke meetings was dat het geval. Ik mocht bij hem inwonen en kreeg een mooie vergoeding. Maspes was een klasbak. In mijn eerste jaar dat ik met hem werkte, werd hij niet alleen wereldkampioen maar ook kampioen van Italië en won hij de prestigieuze Grand Prix de Paris.”
In aanloop naar het WK sprint in 1963 loopt de verstandhouding tussen Maspes en De Wit (kortstondig) spaak. Concurrent Sante Gaiardoni maakt daar handig gebruik van en contracteert Pierrot. Met succes, want niet Maspes maar wel Gaiardoni wordt dat jaar wereldkampioen.
In Italië wordt Pierrot op handen gedragen. Dat blijkt ook als achtervolgingsspecialist Leandro Faggin aanklopt bij de Belgische soigneur. Pierrot werkt graag met Italiaanse pistiers: “In die periode waren de Italianen echt wel top. Bovendien betaalden ze erg goed.”
In de tweede helft van de jaren 1960 is de naam Pierrot De Wit ondertussen een begrip geworden in het milieu. Dat neemt niet weg dat De Wit exclusief werkt met toppers. Dat mag de Franse pistier Jacky Mourioux zelf ondervinden tijdens de Zesdaagse van Berlijn in 1967.
“Samen met Alain Van Lancker nam ik toen voor het eerst deel aan een Zesdaagse. We brachten het er niet slecht vanaf en na afloop kwam Pierrot naar ons toe. Hij was zowat de enige persoon die Frans sprak, dus we waren maar wat blij dat hij dat deed. Trouwens, Patrick Sercu reed daar bij de profs en was de enige renner die ons kwam feliciteren met onze prestaties. Hij werd daar gesoigneerd door Pierrot.”
Tussen het duo Mourioux-Van Lancker en Pierrot groeit een stevige band. Mourioux: “Gelukkig, want hij speelde een heel belangrijke rol in mijn carrière. Hij moet in Berlijn al hebben gezien dat we potentieel hadden.”
Voor Mourioux is het duidelijk wat de kwaliteiten van Pierrot waren: “Hij kon ons heel goed motiveren. ‘Le moral, c’est primordial’, zei hij altijd. Bovendien was hij altijd te vinden voor een grapje, dat was zijn persoonlijkheid. Bij veel andere soigneurs was dat niet zo. Zowel Alain als ik waren fier dat we met Pierrot konden samenwerken.”
Patrick Sercu is in die dagen dé vedette van de wielerbaan en werkt – dat hoeft geen verbazing te wekken – heel vaak samen met Pierrot. In de loop van 1969 mag Pierrot ook Eddy Merckx onder zijn klanten rekenen.
“Ik had hier in Etterbeek mijn eigen praktijk, waar zowel profs als jonge rennertjes naar toe kwamen. Na de zware val van Merckx op de piste van Blois begon ik ook met hem te werken. Als Eddy in het land was, kwam hij tot drie keer per week bij mij thuis. Al die jonge renners keken hem telkens met grote ogen aan!”
De eerste persoon die mij op mijn verjaardag belt, is Eddy, om 8 ’s morgens. Bon anniversaire Pierrot!
Pierrot staat aan de zijde van Eddy, tot diens afscheid in 1978. Het pensioen van Merckx is evenwel geen einde van de goede band tussen beide Brusselaars. Pierrot wordt opgenomen in de fietsclub van Eddy, waar ook heel wat oud-ploegmaats deel van uit maken. Pierrot en Eddy vormen zelfs geregeld een gelegenheidsduo op de jaarlijkse Gentlemen Duo Classic in Sint-Pieters-Leeuw, een organisatie van Andy en Freddy Missotten en de vzw Cycli Prom.
De band is er tot op vandaag nog altijd volgens De Wit. “De eerste persoon die mij op mijn verjaardag belt, is Eddy, om 8 ’s morgens. Bon anniversaire Pierrot!” Ook met Sercu was de verstandhouding meer dan goed: “Toen Patrick had besloten om te stoppen met koersen, kwam hij tot bij mij. Met een grote doos vol truien. Als bedanking voor al mijn werk. Zowel Patrick als Eddy betekenden heel veel voor mij. Ik ben fier om de twee beste coureurs ter wereld, elk op hun terrein, te hebben gesoigneerd.”
De lijst met renners met wie Pierrot nog allemaal werkte, is bijzonder uitgebreid. Vader en zoon Wiggins, met enkele decennia verschil, bijvoorbeeld. Maar ook Luis Ocana, Roger Rosiers, Peter Post, Urs Freuler en Stan Tourné. Of Tony Doyle, die Pierrot zelfs als een tweede zoon beschouwde en wiens vroegtijdig overlijden Pierrot veel pijn deed.
Alain Bondue, de Franse wereldkampioen achtervolging in 1981 en 1982, is een concurrent van Doyle en werkt met zijn eigen soigneur: “Je kon niet en de masseur van Doyle en van Bondue zijn. Dat ging niet. Maar ik zag Pierrot vaak aan het werk. Hij was altijd à bloc, dynamisch en altijd met een glimlach op het gezicht.”
Dat beaamt ook Jean-Luc Molineris die als ploegmaat van Merckx Pierrot vaak bezig zag. “Hij was echt een professional. Een geweldige verzorger. Wat er ook gebeurde, hij bleef zichzelf. Weet je, het is moeilijk om Pierrot te beschrijven, wat hij is een unieke persoonlijkheid. Voor mij is hij zelfs een monument. Ik zou hem nog het beste omschrijven als de Merckx onder de verzorgers.”
In de omkadering van moderne wielerteams vormt de medische staf een onmisbaar onderdeel. Die evolutie wordt pas in de jaren zeventig opgestart. Tot...
Uw browser voldoet niet aan de minimale vereisten om deze website te bekijken. Onderstaande browsers zijn compatibel. Mocht je geen van deze browsers hebben, klik dan op het icoontje om de gewenste browser te downloaden.
